veronica benjaminCURAÇAO – “Als iemand al drie kinderen in een weeshuis heeft en een vierde kind is onderweg, dan moet zij worden ‘afgebonden’ zodat ze geen kinderen meer kan krijgen. Er zijn hier vrouwen met wel twaalf kinderen; die zitten niet allemaal in een weeshuis, maar ze worden door anderen verzorgd. Dat hoort niet zo te zijn.”

Met deze noodkreet legt Veronica Benjamin van het New Start weeshuis de vinger op een van de vele zere plekken in een systeem dat met man en macht probeert kansloze kinderen een veilig onderkomen te bieden. Dat meldt Caribisch Netwerk.

88 Kinderen
Volgens de voogdijraad zijn er 88 kinderen in door de rechtbank opgelegde beschermende bewaring. Hiervan wonen er 34 thuis, zeven zijn geadopteerd en 47 zitten in weeshuizen, waar nog eens tien kinderen van ouders die niet in staat zijn voor hen te zorgen langs informele weg zijn geplaatst.

Niet genoeg
De adoptiegezinnen krijgen 250 gulden per maand van de overheid en de weeshuizen ontvangen 500 gulden per kind per maand. Dat is bij lange na niet genoeg, zegt Cassandra Gibbs van het I Can weeshuis. “De vergoeding is tien jaar geleden voor het laatst verhoogd van 275 naar 500 gulden. Ik beschouw 2000 gulden als een redelijk bedrag.”

Loze beloftes
De weeshuizen spraken in februari vorig jaar met minister van Justitie Dennis Richardson, maar sindsdien hebben ze niets meer vernomen over destijds gedane toezeggingen. De kosten voor de pleegzorg zijn de afgelopen vier jaar met 91.5 procent gestegen tot meer dan 343.000 gulden per jaar.

Steun
Het ontwikkelingsfonds SMDF, dat de rol van de opgeheven subsidieclub Usona heeft overgenomen, steunt de weeshuizen door de kosten voor schoolgeld en schooluniformen te dekken. Het ministerie van Justitie neemt medische kosten voor haar rekening. Antonia Hodge van Hope Outreach stelt niettemin dat dekking van deze kosten voor sommige kinderen nog steeds een probleem is.

Te jong
Benjamin brengt nog een ander probleem onder de aandacht. Zodra wezen achttien worden, moeten ze uit de pleegzorg en op eigen benen staan. “Ik heb een achttienjarig meisje dat nergens heen kan. Daar moeten we iets aan doen.” Volgens Cassandra Gibbs is achttien te jong om kinderen in de maatschappij los te laten. “In het Verenigd Koninkrijk is men hier al van teruggekomen. Daar worden wezen in het systeem gehouden tot ze 21 zijn.”

Niet-functionerende ouders
Gibbs zegt dat het doorgaans onmogelijk is om een relatie tot stand te brengen met de biologische ouders of familieleden van de kinderen. Aandacht van officiële instanties laat ook te wensen over. “Twee maanden geleden bracht de politie een kind bij mij. De reclassering en de Voogdijraad zijn niet een keer komen kijken hoe het met dit kind gaat.”

Verantwoordelijkheid
Gibbs zegt dat ouders hun verantwoordelijkheid moeten nemen. “Kinderen hebben ouders nodig, ongeacht het niveau van zorg dat wij bieden. Op een bepaalde leeftijd gaan ze op zoek naar hun ouders; wij moeten het welzijn van deze kinderen centraal stellen. Het gaat niet om kinderen zomaar van hun ouders weg te nemen.”

Evaluatie leefomstandigheden
Gibbs stelt dat de omstandigheden waaronder de families van deze kinderen leven geëvalueerd dient te worden. “Niet-functionerende ouders zijn de voornaamste reden dat kinderen in een weeshuis terecht komen.”

Politieke agenda
Parlementslid Sarah Wescot-Williams vindt dat de regering familie en kinderen bovenaan de politieke agenda moet plaatsen. “Pleegzorg is onderdeel van een groter maatschappelijk probleem. Als we een fractie van de problemen op dit gebied onder ogen zien dan zouden we allemaal slapeloze nachten hebben.”

Ongecontroleerde immigratie
Andere parlementsleden, zoals Leona Marlin-Romeo en George Pantophlet schrijven de situatie in de pleegzorg toe aan ongecontroleerde immigratie. “Sommige kinderen zijn aan de Franse kant geregistreerd voor een uitkering en zitten hier in een weeshuis,” zegt Marlin-Romeo. “Dat gat moeten we dichten.” Volgende maand is er overleg tussen politieke delegaties van de Nederlandse en de Franse kant van het eiland. Daar wil het parlementslid Lloyd Richardson dit misbruik van het sociale systeem aan de orde stellen.

Foto: Hilbert Haar

2 reacties op “Weeshuizen op Sint Maarten slaan alarm”

  1. Het is niet verwonderlijk dat toenemende aantallen kinderen in pleeggezinnen terechtkomen zoals op Sint Maarten. Vele landen zijn overvallen door een crisis in de pleegzorg. Er vallen nu meer kinderen uit uiteengevallen gezinnen buiten het vangnet. Sommige pleegkinderen moeten het maanden, jaren zelfs, zonder enig contact met maatschappelijk werkers en/of zelfs ouders stellen, terwijl andere van pleeggezin naar pleeggezin worden overgeplaatst en nooit een vast onderkomen vinden. In zulke gevallen hebben kinderen de intense gevoelens van afwijzing en onzekerheid waardoor ze worden gekweld, zij missen de beschermende ouderlijke warmte. Het is zeker ook een groeiende tragedie van verloren kinderjaren. En dit levert een groot gevaar. Het is dan ook meteen duidelijk dat ouders de zware verantwoordelijkheid hebben om de ijver en toewijding te bezitten, en voor hun kinderen te zorgen. Zij moeten het tot een deel van hun eigen routine in het leven maken en hun kinderen niet onder de hoede van anderen plaatsen. Niemand anders kan deze verantwoordelijkheid van de ouders op zich nemen. Ouders moeten het zelf doen. Als deze kinderen dan ouder worden, zullen zij stellig handelen overeenkomstig wat zij van hun ouders hebben geleerd. Namelijk: VERANTWOORDELIJKHEID. Hierdoor komt de liefde van de ouders niet alleen tot uiting in “woorden”, NO SEÑOR, maar deze liefde uit zich in de eerste plaats in “daden”. Hierdoor laten de ouders ook zien dat liefde hun voornaamste beweegreden is. Als ouders het zo doen, stellen zij hun kinderen dan zo goed mogelijk in de gelegenheid om hun verantwoordelijkheid te nemen voor de toekomst, voor hun aanstaande gezin, en voor hun aanstaande kroost, en zullen zij een gelukkig én fijn gezin hebben. EN EEN GELUKKIG GEZIN IS EEN HAVEN VAN VEILIGHEID EN ZEKERHEID.De samen doorgebrachte ontspannende tijd tussen ouders en hun kinderen verkwikt iedereen voor een nieuwe dag in de wereld buiten…………………………………………..

  2. Het idee is niet slechjt maar on uitvoerbaar. Zodra je daar mee begint krijg je de Internationale mensen rechten commitee op je dak. Dus not done. Wel kunnen ze beginnen met de voorlichtingen voor mannen en vrouwen over hun verantwoordelijkheid. Hoe zit het op Sint Maarten met de rechten van een kind die bepaalde rechten heeft om erkent te worden bij het opgeven van geboorte. Want als je de moeders vraagt hoe de vaders heten weten ze dat vaak wel maar willen de naam niet doorgeven doordat ze scharrels zijn de mannen of zijn getrouwd etc etc. Volgens mij heeft Curacao niet zo lang geleden zo’n wet ingevoerd dat je verplicht bent de naam van beide ouders te benoemen bij het opgeven van geboorte van zo’n kind. Hou me ten goede, als ik het mis heb corrigeer me.. Men moet gewoon een grote campagne starten om de vaders en moeder bewust te maken van hun verantwoording en dat de regering niet verantwoordelijk is voor je kroost. Samen hebben hun van de sexscene genoten en samen moeten hun de verantwoordelijkheid dragen voor de opvoeding van hun kinderen. Er moet gewoon een bewustwoordingsproces op gang komen om dit probleem te bestrijden. Misschien wel met hardere wetsmaatregelen. De moeder moeten duidelijk in de gaten houden met wie ze naar bed gaan en met wie ze een kind baren. Boete opleggen als je dat niet kunt waar maken. Mensen veel plezier met jullie ideeen of statement.Laten wij dat gaan bestrijden door vrouwen organisatie op te richten om ze bewust te maken van hun verantwoordelijkheid als vrouw zijnde.Misschien handig te gaan samenwerken met de vrouwen organisatie Seda uit Curacao en zo wat te doen aan kennis overdracht. Ik ben zelf een mannelijk persoonlijkheid en zie zelf dat er wat aan gedaan moet worden aan dit probleem. Ik ben er van overtuigd dat er nog steeds mannen rond lopen op Curacao die overal kinderen lopen te planten, zonder te kijken wat een schade ze aanrichten aan een familierelatie/gemeenschap. Sterkte. Ik hoop dat de groep uit Sint Maarten dit artikel ook lezen.