• Recente reacties

    • Facebook

    • Twitter

    • Validator w3.org

    wandelstok ouderenCURAÇAO – “Rapporten, aanbevelingen en cijfers over vergrijzing liggen al jaren bij de overheid, maar er komt geen beleid”, vertelt Aya Mac Donalds, Specialist Ouderengeneeskunde bij verpleeghuis Birgin di Rosario. Dat meldt Caribisch Netwerk.

    Vergrijzing valt onder de ministeries van SOAW (Sociale Ontwikkeling, Arbeid en Welzijn) en GMN (Gezondheid, Milieu en Natuur), maar er is geen vast aanspreekpunt voor zorginstanties. “Elke keer is er een nieuwe directeur die alles moet inzien terwijl de tijd dringt. Nagenoeg alle verzorg- en verpleeghuizen op het eiland hebben al een wachtlijst.”

    Toename
    Volgens de Census 2011 nam het aantal personen in de leeftijdsgroep 60+ toe met 49 procent. Het aantal personen in de leeftijdsgroep vijftien tot 59 nam toe met 14 procent. Daarbij komt dat mensen steeds ouder worden, maar de leeftijd waarop zij last krijgen van ouderdomskwalen hetzelfde blijft. Op Curaçao spelen vooral diabetes, hoge bloeddruk en obesitas een grote rol bij mensen vanaf zestig jaar.

    Armoede
    “Een groot verschil met andere landen is de armoede op Curaçao”, gaat Mac Donalds verder. “Er zijn geen structurele voorzieningen en fondsen voor bijvoorbeeld een rolstoel of rollator. De ouderen hebben geen geld hiervoor en hun familie ook niet. Sommigen moeten zelfs voor hun kinderen zorgen met hun pensioentje.”

    Mantelzorg
    Uit onderzoek van onder andere Birgin di Rosario blijkt dat de meeste ouderen thuis willen blijven wonen. Mantelzorg zou een oplossing hiervoor zijn, maar volgens Mac Donald werkt dit niet. “Er zijn te weinig mantelzorgers per oudere. Vaak wonen niet alle kinderen op Curaçao, maar in Nederland of Amerika. Daarbij zijn senioren ook steeds vaker het doelwit van criminaliteit en gaan ze zich onveilig voelen thuis. Een ander probleem is vervoer vanaf huis naar bijvoorbeeld de dokter of specialist.”

    Zorgsector
    Vergrijzing is niet alleen een probleem in de ouderenzorg. De gehele zorgsector krijgt hier last van doordat cliënten en personeel vergrijzen. Oudere patiënten vereisen ander soort hulp die fysiek zwaarder is voor personeel. Voor de SGR betekent dit dat er snel maatregelen moeten worden getroffen om te voorkomen dat de kwaliteit van de gehandicaptenzorg gevaar gaat lopen.

    Leeftijd
    “De vergrijzingsleeftijd ligt gemiddeld op zestig, maar voor mensen met een verstandelijke beperking op vijftig en voor iemand met het downsyndroom zelfs op veertig”, vertelt Jessica Mesman, projectleider van het vergrijzingsbeleid binnen Fundashon Verriet. “Dit betekent dat onze cliënten sneller vergrijzen en meer materiaal en hulp nodig hebben. De woningen moeten worden aangepast, rollators moeten worden aangeschaft en het werk van personeel wordt fysiek zwaarder terwijl ditzelfde personeel hard vergrijst. Op dit moment is 11 procent van het personeel vergrijst en over vijf jaar zal dit 35 procent zijn.”

    Gaten dichten
    Beide zorginstellingen hebben hun bevindingen gepresenteerd aan de overheid. Of er een oplossing komt, blijft onduidelijk. “Vanaf 2000 zijn we bezig met het schrijven van rapporten over vergrijzing. Het tarief per persoon moet omhoog zodat we de juiste zorg kunnen bieden. Ouderen zijn een niet te verwaarlozen groep”, benadrukt Mac Donalds. Mesman voegt hieraan toe dat het ergste nog moet komen. “We dichten nu gaten terwijl we iets moeten opbouwen. De top komt er voor ons nog aan.”

    Traject
    Julisa Ignacio, beleidsmedewerker bij het ministerie van GMN geeft aan dat haar ministerie momenteel in een traject zit over vergrijzing met het ministerie van SOAW. De medewerkers van beide ministeries kunnen niet vertellen welke plannen er zijn voor vergrijzing en zorg.

    5 reacties op “Overheid aan zet om gevolgen vergrijzing aan te pakken”

    1. De beste stuurlui staan wal. Zij die het zo goed weten, kunnen vooruitzien, kunnen analyseren en zo door, hebben kritiek dan wel autokritiek in de plaats van het aandragen van mogelijke, met gunstige resultaten oplossende voorstellen te komen.

      Kritiek door zij die de hand in eigen boezem moeten steken zonder enig positieve bijdrage.
      Autokritiek door zij die hun eigen land bekritiseren, weer, zonder enig positieve bijdrage.

      Overal verdwijnt er geld, neem maar een voorbeeld van Nederland met haar subsidie naar het onderwijsstelsel ( zie het tekort van 3000 leerkrachten) waar men op dit moment onderzoek doet naar waar het geld aan is besteed.

      Neem weer de woonstichtingen met al hun miljarden aan verdwenen kapitaal, het laatste onderzoek met haar resultaten en aanbevolen maatregelen. hierbij niet te vergeten de conclusie dat weer het volk het slachtoffer wordt, immers, zij moet betalen hiervoor.

      Het is alsof alleen op Curaçao de armoede bestaat terwijl elders voedselbanken klagen over armoede in eigen borst.

    2. Regeren is vooruitzien. Iedereen weet dat, behalve de regeerders op Curacao.
      Maar ja, allemaal hand picked by election by the people.

    3. Politieke en ambtelijke onkunde en onwil.

    4. Men snurkt rustig verder en hopen op Gods wil en zegen, geen visie ,nada niks maar hoelang nog

    5. “Een groot verschil met andere landen is de armoede op Curaçao”.

      Na meer dan een halve eeuw zelfbestuur en na het ontvangen van miljoenen en nog eens miljoenen en miljoenen ter bestrijding van armoede is het zo langzamerhand wel bewezen dat we ook dit niet aan kunnen. Het geld is dan wel verdwenen, uitgeven aan heilloze projecten, stomweg verdampt dan wel achterover gedrukt.

      Visieloos banjeren we ons een weg door het kleine bestaansparadijs op dit rotsje met op dit moment slechts 150.000 inwoners, en dan heb ik het over nu. Tientallen jaren geleden was dat vele malen minder, en toen had de basis gelegd moeten worden voor wat nu een probleem aan het worden is.

      Vooruitkijken dan wel continuiteit is niet onze sterkste kant dat is duidelijk, afwachten en hopen dat iemand onze problemen gaat oplossen daar zijn we veel beter in. Wanneer wordt men hier eens echt wakker ?