• Recente reacties

    • Facebook

    • Twitter

    • Validator w3.org

    ingezondenCURAÇAO – Spraakmakend nieuws, knallend evenement of sportief hoogstandje? Soms wil je als lezer zelf in de pen klimmen. Bij Versgeperst.com zijn ingezonden brieven welkom. Jeannette Cratz uit zich vandaag over het onderhoud van onze binnenstad.

    “Ik ben in geen tijden in de binnenstad geweest.” Dit is het antwoord dat het landskind te vaak te horen krijgt als Willemstad ter sprake komt. Sentimenteel zitten wij ermee. De overheerlijke en exclusieve sfeer van de binnenstad, die nu officieel wereldmonument is geworden, tast veel meer aan. Die zijn gezicht schendt, schendt immers ook zijn aangezicht. Willemstad is ons gezicht en wij hebben een verantwoordelijkheid tegenover onze erfenis.

    De constructie van het moderne wereldcentrum Curaçao is vervat in haar hoofdstad. Hier treffen wij het verleden aan maar ook de overgang tot een moderne economie die samen met de totstandkoming van een nieuwe constitutie heeft bijgedragen tot de hedendaagse samenleving. Men heeft bewust gebouwd aan de upgrading van Willemstad tot een modern geheel om alle takken van industrie te kunnen verwelkomen.

    Een historisch handelscentrum, bakermat van een in de twintigste eeuw opgebouwde economie, heeft enorme planning, inzet en investering geëist om olie-industrie, financiële sector, toerisme en alle branches van servicecentrum op te vangen.

    Curaçao heeft bewust gekozen voor de promotie van haar historische toppositie in de regio en haar streven te blijven kiezen voor de hoogste standaards. Het erfgoed is dan ook steeds aangepast aan de hoogste eisen van de internationale samenleving.

    Indien het land niet langer voldoet aan deze normen moet men niet stil blijven staan bij sentimentalisme maar zich ook afvragen of wij het recht hebben de oorspronkelijke verwachtingen van dit moderne centrum te handhaven. Hoe peilt men hygiëne, rust, educatie en optimale serviceverlening in de aantrekking van de wereldmarkt?
    Om de behaalde resultaten van modern Curaçao te bewerkstelligen heeft men de infrastructuur aangepast. Hiermee heeft men succes behaald.

    Een nieuw toeristisch seizoen kondigt zich aan. Wat heeft Willemstad als wereldmonument te bieden aan de toeristen waarmee wij vijf-sterren hotels willen vullen? Wat hebben wij te bieden aan de toerist die de dagelijkse werkroutine onderbreekt om zich koning te wanen? Wat hebben wij te bieden aan de investeerder die graag voor vakantie terug wenst te keren of de vakantieganger die hier beleggingswaarde ontdekt?
    Hoe zien wij onze verantwoordelijkheid tegenover het erfgoed dat ons financieel op been moet houden en ons sentimenteel goed doet voelen?

    Willemstad heeft een antwoord nodig. Broodnodig zelfs. Curaçao heeft altijd het lef en de aangeboren talenten gehad om barrières te doorbreken in de constructie van het optimale. Willemstad wacht.

    4 reacties op “Ingezonden: Willemstad, erfgoed en verantwoordelijkheid”

    1. U gebruikt het woord “landskind”. Heel treffend dat bestuurlijk Curacao zijn inwoners beschouwt als onmondige kinderen.

    2. Over Sambill gesproken. Wie waren de architecten. ? Wie waren of zijn de aannemers.? Wie waren of zijn de leveranciers van bouwmaterialen?
      Is er voor iedere werknemer belasting betaald? Om overn het toekomstige verkeers probleem maar niet te praten.

    3. Met “het vorige kabinet en Staten” bedoel ik het 1ste kabinet vanaf 10-10-10.

    4. Het gewenste antwoord is al gegeven door het vorige Kabinet en de vorige Staten (75% van die lieden zit ook weer in de huidige Staten en/of Kabinet) namelijk : SAMBIL !
      Daarmee hebben ze ook bewust besloten dat binnenkort Punda een ghost town zal worden. Na opening van dit ,toekomstig verlieslatende, megaproject zullen ook de laatste ondernemers in Punda er de brui aan geven wegens gebrek aan clientèle.

      Amerikanen verlaten hun cruiseschip, zien de vervallen ghost town en maken rechtsomkeer
      om nooit meer op Curaçao terug te keren. Nederlanders die vaak in Punda te vinden zijn,haken af.
      Thuisgekomen vertellen ze hun familieleden,buren en kennissen wat voor bouwval ze aantroffen op Curaçao,
      (die familieleden,buren en kennissen vertellen die misère ook weer door aan hun familieleden,buren en kennissen and so on and so forth).
      De leiders van Curaçao laten de bevolking lijden !
      (hebben de Staten zich weleens verdiept in de contracten die het vorige kabinet, met goedkeuring van de Staten,heeft afgesloten met de Venezolaanse eigenaren van Sambil? Het verbaast mij niet als ook hier het land Curaçao risico’s zou lopen).