• Facebook

  • Twitter

  • Left_Skyscraper_160x600

  • Validator w3.org

  • Large Skyscraper 01

  • Large Skyscraper 02

kindermisbruikCURAÇAO – “Ouders van autistische kinderen hebben vaak geen idee wat autisme inhoudt”, vertelt Sandra Hollemans. Ze geeft op de Myrna Dovale School les aan negen kinderen waarvan er vijf een vorm van autisme hebben. Volgens haar dringt het soms pas na jaren door bij ouders dat autisme niet zomaar verdwijnt.

Ondertussen vechten de instanties gericht op autisme om overeind te blijven. Door gebrek aan geld sluit Fundashon Autismo Kòrsou binnen een maand haar deuren en ook de toekomst van Stichting Opvoedingsondersteuning aan Kinderen met een Handicap (SOKH) ziet er somber uit. Caribisch Netwerk ging in gesprek met Eddy Chrestian van Asosiashon pa Autismo Curaçao (AAC) en Inge Boutier (SOKH).

Tachtig
“In 2009 is een bedrag vastgelegd op basis van vijftig personen, inmiddels zijn dit er bijna tachtig”, vertelt SOKH-oprichter Inge Boutier. “Deze tachtig mensen moeten allen vervoerd worden, eten krijgen en begeleid worden.”

Snel actie
Boutier heeft vorig jaar een plan opgesteld om de stichting onder te brengen bij Stichting voor Gehandicapten- en Revalidatiezorg (SGR), maar dit moet door de Sociale Verzekeringsbank (SVB) worden goedgekeurd. Ondanks dat alle partijen enthousiast zijn, duurt dit proces lang. “SVB is positief, maar wil meer onderzoek doen. Ondertussen komen wij duizenden guldens per maand te kort en breekt de zomer bijna aan. Er moet heel snel iets gebeuren, want het zou zonde zijn als ook wij moeten sluiten.”

Zoon
AAC-voorzitter Eddy Chrestian heeft zelf een autistisch kind. De kleuterjuf attendeerde hem erop. Zelf kon hij het gedrag van zijn zoon niet plaatsen. “Ik wist niets over autisme en herkende het niet. Op Curaçao wordt autisme nog steeds niet echt erkend, terwijl het juist belangrijk is dat er meer bewustzijn komt.”

Taboe
Op Curaçao is nooit officieel onderzoek gedaan naar autisme. Het aantal personen waarvan bekend is dat zij autisme hebben, ligt volgens Chrestian onder het percentage van de meeste landen. Dit kan komen doordat veel mensen met autistische kinderen verhuizen, maar de kans is groot dat er meer autisten rondlopen dan bekend is. “Typische autistische trekjes herkennen ouders niet”, vertelt Hollemans. “Ik vertel hen dit, maar ze hebben geen idee. Bovendien rust er nog steeds een taboe op ‘speciale’ kinderen, ouders erkennen liever niet dat hun kind speciaal is. Deze kinderen komen dan terecht op een reguliere school zonder begeleiding.”

Acceptatie
Crestian’s zoon was een jaar of vier toen bleek dat hij anders was dan andere kinderen. Na een gesprek met de juffrouw is Crestian’s zoon onderzocht en bleek hij PDD-NOS, een autisme spectrum stoornis, te hebben. Natuurlijk schrok Chrestian. “Ik had geen idee wat autisme inhield dus ik ben onderzoek gaan doen. Toen drong het pas door dat mijn zoon voor grote problemen zou komen te staan en zijn leven moeilijker zou worden dan dat van anderen. Natuurlijk is dat lastig om te accepteren. Ik begrijp ook dat ouders hopen dat het overgaat, maar meestal gaat het een periode beter waarna er weer een terugval is en moet je accepteren dat je kind autistisch is.”

Erkenning
Crestian heeft de laatste vijftien jaar veel vooruitgang gezien op Curaçao, maar hoopt op meer. “ACC pleit voor erkenning van autisme in het gehandicaptenbeleid. Autisme is een beperking in je functioneren dus een handicap. Er zijn nog steeds kinderen die thuiszitten en nergens terecht kunnen terwijl iedereen recht heeft op de juiste hulp en een plek in de maatschappij.

5 reacties op “Autisme nog steeds in het verdomhoekje op Curaçao”

  1. Het klopt dat er op Curacao nooit officieel onderzoek is gedaan op het gebied van autisme. Het ene kind kan bijvoorbeeld heel anders reageren op gewaarwordingen dan het andere kind. Het kan ook gebeuren dat een kind heel anders reageert op een gebeurtenis dan een ander kind. Sommige autistische kinderen hebben herhalingsgedrag, anderen hebben een hekel aan knuffelen, weer anderen vermijden oogcontact, weer anderen als men een vraag stelt dat hij/zij dezelfde vraag herhaalt. Tja, dat zijn dingen die men van en kind verwacht, maar om aandacht hieraan te besteden. Dus hierdoor was de kans groot dat ouders het niet zo gauw bemerkten. Ik heb er jaren meegewerkt, dat was één van mijn banen in Nederland. In de jaren 50 en 60 bijvoorbeeld werd zoiets op Curacao als normaal gedrag bij een kind beschouwd. En daarnaast, het vinden van een passende behandeling (mócht het opgemerkt worden) zou een strijd, een worsteling zijn in die tijd. Maar er zijn bepaalde onderwijsprogramma’s momenteel die het probleemgedrag kan “verminderen”, en het bijbrengen van de noodzakelijke vaardigheden. In de meeste gevallen wordt vooruitgang geboekt, maar vergeet niet dat ondanks dat, dat sommige autisten hun leven lang een zekere mate van toezicht nodig hebben, daar het een hersenstoornis is waarbij bepaalde vaardigheden zich niet normaal ontwikkelen. Het gedrag, communicatievaardigheden, en het denkvermogen worden hierbij aangetast. Heel jammer dat het Fundacion wegens financiële omstandigheden haar deuren moet sluiten binnenkort. Zo’n fundacion is zelfs onmisbaar. Maar uit het diepst van mijn hart wens ik mevrouw Sandra Hollemans en degenen die haar bijstaan, heel veel succes in de toekomst, en dat zij het hoofd kunnen bieden aan de uitdagingen van dit raadselachtige stoornis.

  2. waar kan ik info krijgen over deze muzikale therapie voor ADHD-ers?

  3. @ Bas wie dacht je hiermee te willen bereiken? De YDK met ADHD of Autisme of wil je gewoon even lekker belangrijk zijn?

  4. Ach ja, je probeert ook wat te verdienen met die onzin Bas, ga werken man, in plaats van mensen met een beperking geld uit de zak te kloppen!

  5. Het is niet alleen het autisme dat in het verdomhoekje zit, het zijn ook de jongeren met ADHD.
    Sorry voor de reclame, maar wij bieden een geweldige muzikale therapie voor ADHD-ers en jongeren met licht autisme. Betaalbaar, uniek en zeer effectief!
    Mail voor alle info aub.