Vlag Curacao-NederlandCURAÇAO – Oud worden in Nederland, of toch terug naar Curaçao? Die vraagt houdt veel Caribische senioren in Nederland bezig. De keus hangt vaak samen met de woonplaats van directe familie, weet Gilda Leonora uit ervaring. Op 22 mei keert ze voorgoed terug naar Curaçao.

Zij werkte jaren als zorgmanager. Caribisch Netwerk maakte een verslag over remigreren onder senioren.

Caribische senioren
In de hoek bij het raam wordt fanatiek domino gespeeld, terwijl even verderop een paar dames met smaak een Caribische maaltijd met geitenvlees en rijst met bonen eten. Caribische muziek klinkt op de achtergrond. Elke dinsdag en donderdag is er een bijeenkomst voor Caribische senioren in zorgcentrum Laurens De Beukelaar in Rotterdam-Zuid. Een plek om even samen te komen, zaken te regelen en vooral: even uit de eigen woning weg te zijn.

Persoonlijke keuze
De keus om in Nederland oud te worden, of terug te gaan is zeer persoonlijk, zo blijkt al snel. Het hangt vaak af van de plaats waar de directe familie woont. “Ik heb het hier prima naar mijn zin”, zegt een mevrouw van 71. “Mijn kinderen wonen hier dus waarom zou ik teruggaan?” Haar tafelgenote in een scootmobiel wil juist zo snel mogelijk terug naar Curaçao: “ Ik ben ooit hier gekomen om te herstellen van een auto-ongeluk. Maar ik wil zo snel mogelijk terug. Mijn man is overleden en mijn kinderen zijn op Curaçao.”

Terug
Gilda Leonora heeft haar keus al lang geleden gemaakt. Zij stapt op 22 mei in het vliegtuig naar Curaçao. Ze woont 38 jaar in Nederland, maar kiest er heel bewust voor om terug te gaan. Terug naar haar zussen en broers, de zee en het klimaat. En ook wel een beetje omdat ze liever ‘warme’, menselijke, Curaçaose zorg krijgt, mocht dat ooit nodig zijn, dan de wat afstandelijkere zorg in Nederland.

‘Meer contact’
Leonora weet waar ze het over heeft, want ze heeft jarenlang op diverse plekken als zorgmanager gewerkt. “Op Curaçao zijn de verzorgers bijna een vervanging voor de familie. Ze maken meer contact en geven ook wel eens een knuffel als dat nodig is. In Nederland is wat meer afstand en zie ik eenzaamheid bij ouderen. Dat komt omdat zaken anders geregeld zijn.” Dat de medische zorg op Curaçao minder geavanceerd is dan in Nederland neemt Leonora op de koop toe.

Twijfels
Een tafeltje verderop zit de 66-jarige Truus. Zij twijfelt nog waar ze het liefst oud wil worden. Ze is twaalf jaar geleden naar Nederland gekomen om medische redenen, maar inmiddels bevalt het haar steeds minder goed. Ze heeft schulden en woont momenteel in een half ingerichte woning. “Ik heb gevraagd om gordijnen, vloerbedekking en een wasmachine, maar tot nu toe heb ik daar niks meer over gehoord. Als ik die dingen niet krijg, ga ik terug. Ik kan niet wonen in een kaal huis. Maar als ik die spullen wel krijg, wil ik wel in Nederland blijven.”

Onderzoek
Uit onderzoek van het Curaçaose ministerie van Sociale Ontwikkeling blijkt dat hoe langer mensen in Nederland zitten, hoe groter de kans dat ze daar blijven. Voor Leonora gaat die vlieger niet op: “Ik heb altijd gedacht om terug te gaan. Ik ben al die tijd ook geregeld teruggegaan voor vakantie en werk. Natuurlijk ga ik in Nederland vrienden en bekenden missen en ook dat er hier meer diepgang zit in gesprekken. Maar ik kijk enorm uit naar de zee en om uren te kletsen met mijn zussen en vriendinnen daar.”

12 reacties op “Caribische senioren over remigratie naar Curaçao”

  1. @Nos pais:
    [Chapeau voor hardwerkende Gilda.]

    Daar sluit ik mij bij aan.Hulde aan Gilda!

    @Arubiana:
    [Gelukkig zijn er altijd en overal meer “Gilda’s” dan “Truzen”!!]:

    Mee eens!

    @Muis:
    [Vraag me af hoe ze denkt een wasmachine/vloerbedekking en gordijnen hier te “krijgen” dan.]

    Terugkomen lijkt me het verstandigste voor Truus
    1. Geen vloerbedekking nodig
    2. Zonder gordijnen: best te doen. Gewoon ‘s avonds de shutters dicht
    3. Wasmachine: ik weet voor Truus wel een winkel op Otrabanda, die ze voor 400 gulden verkoopt.:)))

  2. @Roberto, ga eerst goed en begrijpend leren lezen a.u.b.
    Gilda heeft 38 jaar gewerkt in de zorg en was opgeklommen tot zorgmanager!

    Voor Gilda hoef jij je niet te schamen maar wel voor jezelf. Gilda heeft een goed pensioen aan overgehouden waar jij niet aan kunt tippen.

    Chapeau voor hardwerkende Gilda.

  3. @Gerda W:
    “Vooral de mensen met de leeftijd van Truus hebben deze oudbollige hollandse namen..”

    Dat ben ik bet je eens: Ik ken 2 Curazoleñas van 60+ die Gerda heten en een Bonairiaanse van dezelfde generatie die Margriet heet. Maar TRUUS??

  4. @ Roberto schreef: anders wordt het kei en kei moeilijk

    Liever op Curaçao met niets, dan in NL met niets.
    Daar zie ik de logica wel van in.

  5. @arubiana, Ik denk dat wellicht geen echte Arubiana of YDK bent.. Vooral de mensen met de leeftijd van Truus hebben deze oudbollige hollandse namen..

  6. Sorry, laatste zin is van Truus, NIET Gilda. Maar ja………………….geen verschil. Allebei ondankbaar.

  7. Een verstandig persoon is iemand die dingen grondig overdenkt voordat hij/zij tot handelen overgaat. Iemand die onverstandig is kan (enorme) schade aan zichzelf brengen, kan gefrustreerd en verbitterd raken. Als iemand een huis gaat bouwen, een nieuwe auto wil kopen, ook als het om een huwelijk gaat, zou het verstandig zijn ervoor te gaan zitten om rustig de kosten te berekenen voordat het plan wordt uitgevoerd, wat Gilda (misschien) niet heeft gedaan. Wat mij verbaasd is, dat Gilda pas na 38 jaar inzag dat het niet meevalt, en dat de medische zorg in Nederland meer geavanceerd is dan op Curacao. Iets dat een pas geboren kind weet, iets dat een blinde paard kan zien. Als je na 38 jaar om een vloerbedekking, gordijnen, en een wasmachine moet bedelen, komt dan toch de vraag: wat heb je in die 38 jaar in ‘s hemelsnaam uitgevoerd? In Nederland moet iedereen zijn eigen peultjes doppen. Geen buren, vrienden, kennissen om geld te lenen zoals op Curacao. In Nederland heb je, of heb je niet. En als je hebt, moet je ervan leren leven. Als je een miljoen hebt, ben je een miljoen waard, als je duizend euro hebt, ben je duizend euro waard, als je een tientje hebt, ben je een tientje waard, en als je niets hebt………………… Het is vreselijk wát en vooral hoé sommigen van Nederland denken. Het is kwestie van; je geluk beproeven in Nederland. Ik schaam mij ervoor als ik als Curacaoënaar moet inzien hoe Curaçaoënaars een voorwerp van smaad worden door toedoen van andere schaamtelozen. Wij moeten ons aanpassen aan de regels en wetten van het land waar wij van plan zijn om te gaan wonen. Ons cultuur mogen en kunnen wij behouden, maar onze mentaliteit moeten wij stellig bijstellen en aanpassen, anders wordt het kei en kei moeilijk, het is niet uit te houden. Veel Curacaoënaats wonen in Nederland, maar hun hart zit op Curacao. Als Gilda terug naar Curacao wilt, prima, maar ga de vuile was asjeblief niet buiten hangen. Niemand hoef jouw prive aangelegenheden te weten. Dat zijn interne problemen. En de laatste zin van Gilda luidt: maar als ik die spullen wel krijg, wil ik wel in Nederland blijven. Sjonge jonge jonge. Een soort chantage dus. Ik zou zeggen: NOU GILDA, PRETTIGE REIS, DE GROETJES OP CURACAO, EN VERGEET VOORAL NIET TE SCHRIJVEN. ADIOS, DAAAAG, SAYONARA, GOOD BYE, SEE YOU LATER ALLIGATOR.

  8. Jammer dat sommige lezers uitsluitend de inhaligheid van “Truus” (nooit eerder gehoord van een Curazoleña die Truus heet!) belichten:
    Luie parasieten kom je overal tegen.
    Evenals normale, hardwerkende mensen zoals bijvoorbeeld mevrouw Gilda Leonora, die 38 jaar als zorgmanager werkte.
    Gelukkig zijn er altijd en overal meer “Gilda’s” dan “Truzen”!!

  9. Ha, ha, die Truus. Zo herkenbaar hier op Curacao, de mentaliteit van op je luie gat zitten en de hand ophouden en dan verontwaardigd zijn als die hand niet meteen gevuld wordt.

    Je kunt je eraan ergeren, maar ik vind het vooral komisch en natuurlijk denigrerend voor degene die zo zijn.

  10. Wat n mentaliteit…de keuze is aan Truus..lijkt wel een drammerig kind..
    66 jaar en nog niet door hebben dat je er zelf iets van kan maken..In Nederland of Curacao of waar ook ter wereld…Eigen initiatief loont..

  11. Jammer dat het artikel wat summier en vrij oppervlakkig is.
    – De BZV komt niet ter sprake
    – De inkomstenbelasting: lijkt in 1e instantie gunstig als je met een Europees pensioen terug komt, maar blijkt het niet te zijn.
    – Huisvesting: huren zijn laag in vergelijking met bij voorbeeld Nederland: maar je hebt als huurder aanmerkelijk minder rechten:
    FKP lacht zich een breuk om projecten als Triangel Residence (bedoeld voor oudere remigranten): mankeert van alles aan de woningen.
    Wie protesteert tegen de wc’s die geen w.c.papier kunnen verwerken, krijg het advies om gebruikt wcpapier in een bakje naast de w.c. te gooien (want zogenaamd zou “iedereen” op Curaçao dat doen) en alle eigentijdse wooneisen worden afgedaan als “koi makamba”.
    -De veiligheid is niet meer wat het een jaar of 40, 50 geleden was.
    -Te veel mensen denken dat je met je Euro-pensioen “rijk” bent en komen bedelen.
    – Er lopen veel mensen hier rond, die precies de dingen die je in Nederland miste en waar
    je naar uitgekeken hebt bij terugkomst, willen aanpassen naar Nederlands voorbeeld:
    (Met name ene Veldhuis)
    Het spijt me niet dat ik weg ben uit Nederland, wèl dat ik niet naar Costa Rica, Nicaragua of zelfs Aruba ben verhuisd.
    Bezint eer u remigreert, pasombra Korsow a kambia!

  12. “Ik heb gevraagd om gordijnen, vloerbedekking en een wasmachine, maar tot nu toe heb ik daar niks meer over gehoord. Als ik die dingen niet krijg, ga ik terug. Ik kan niet wonen in een kaal huis. Maar als ik die spullen wel krijg, wil ik wel in Nederland blijven”

    Dus de overheid/sociale dienst moet daar voor zorgen volgens Truus en daar hangt het vanaf of ze wel of niet terug wil? Vraag me af hoe ze denkt een wasmachine/vloerbedekking en gordijnen hier te “krijgen” dan.