Jonathan JohnsonCURAÇAO – Kindermisbruik en -mishandeling op de eilanden zit verstopt, maar daar lijkt verandering in te komen. UNICEF helpt daarin een handje: deze maand komt het onderzoek naar de kinderrechtensituatie op de eilanden, waaronder Saba, naar buiten. Caribisch Netwerk sprak met gezaghebber Jonathan Johnson.

De gezaghebber is zich bewust van het beeld dat veel mensen hebben van Saba, namelijk dat er op het kleine eiland incest broedt. Hij ontkent niet dat interfamiliaire relaties kunnen voorkomen. “Bij een kleine bevolking op een eiland als Saba, met een bevolking van nog geen 2000 mensen, is het zeer goed denkbaar dat er relaties ontstaan tussen familieleden.

Familienaam
Een kwart van de inwoners hebben de achternaam Johnson of Hassell. Veel mensen zijn familie van elkaar. Dat is iets wat je vaker terugziet in veel kleine gemeenschappen.” De gezaghebber zegt daarover regelmatig te praten met ouders. “Ouders zijn zich bewust van de relaties die kunnen ontstaan vanwege de aard van Saba. Zij proberen hun kinderen daarover voor te lichten en hebben daar hulp bij nodig. De overheid moet hier het voortouw nemen.”

Grenzen
“Er wordt hard gewerkt aan het verbeteren van de rechtspositie van kinderen op Saba. In het onderwijs zien we al duidelijk vooruitgang”, aldus de gezaghebber. Maar er zijn volgens hem zijn er nog situaties waarin de kinderrechten niet worden gerespecteerd. “Ik denk aan kindermishandeling, armoede in gezinnen en het gebrek aan mogelijkheden voor kinderen om zich te ontwikkelen. Bij sommige knelpunten lopen we op tegen financiële grenzen en soms ook tegen de fysieke grenzen van een klein eiland.”

‘It takes a village to raise a child’
De gezaghebber zegt dat de opvoedstijl op Saba vaak nog een van de harde hand is. “In de opvoeding thuis en op school wordt nog vaak geweld gebruikt, zowel verbaal als fysiek. Het is zaak om ouders te leren hun kinderen op een positieve manier op te voeden. Het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG) geeft opvoedcursussen en voorlichting om ouders daarbij te ondersteunen.” CJG en de Voogdijraad kunnen kinderen beschermen als er sprake is van misbruik of mishandeling. “Maar ook scholen, kinderopvang, naschoolse opvangorganisatie en burgers hebben hier een rol in”, benadrukt Johnson. “We moeten duidelijk maken dat misbruik en mishandeling niet getolereerd wordt. Het gezegde ‘it takes a village to raise a child’ is hier zeer van toepassing.”

Taboe
Op de vraag hoe de gezaghebber het onderwerp kindermisbruik bespreekbaar wil maken op een klein eiland waar het nog erg taboe is, antwoordt Johnson dat het een uitdaging is. “ Het is lastig om de privacy van mensen op een klein eiland te beschermen, maar de bescherming van kinderen moet altijd op de eerste plaats staan.” Daarom richt de gezaghebber zich op een een brede bewustwordingscampagne. “Dit was een van de adviezen die uit de eerste conferentie over kindermishandeling op Saba kwam. Ik geloof dat er nu genoeg informatie beschikbaar is om de problemen aan te pakken. De tijd van praten is voorbij: er moeten nu acties ondernomen worden.”

4 reacties op “Kindermisbruik Saba: ‘De tijd van praten is voorbij’”

  1. Interessant stuk.
    Ook heel mooi om te zien hoe in de reacties Vito en psycholoogkorsou op een positieve en open manier met elkaar in dialoog zijn. Hier leer ik van. Dank jullie wel!

  2. @Psycholoogkorsou. Bedankt voor je opmerking. Ik wil mijn verontschuldiging sturen naar alle sproetkoppen die zich hierdoor aangesproken voelt door mijn uitlatingen. Ik trek mijn al verdachtmaking die gebaseerd is op bijgeloof terug zodat geen enkel met sproeten zich aangesproken voelt. Nogmaals sorry. Dus distantier ik me van dat stelling. Bedankt voor je advies.

  3. Ik ben werkzaam als psycholoog hier op dushi Korsou, zodoende weet ik van veel leed achter de voordeuren. Op ons bedrijf is kindermisbruik en incest ter sprake geweest. We hebben besloten deze beerput niet te openen, omdat we het niet aan zullen kunnen, De beerput moet een keer open wil dit hier veranderen, maar dan zal zowel de politiek, de media als de kerk achter ons werk moeten gaan staan, want alleen kunnen we niet. Ik schaam me soms als ik mensen hoor zeggen: Nederland en de rest van Europa zit vol pedo’s in incestdaders; op ons eiland is dat niet zo. Helaas is dat niet waar: het wordt hier alleen ontkent dat het er is. En het is hier erger, want de put is nog dicht… In Nederland hoor je er meer van,maar er wordt in ieder geval wat aan gedaan. Ik voel me vaak enorm machteloos als ik wordt geconfronteerd met sexueel misbruik. Ook op Korsou moet er nog veel gebeuren. En VITO: sproeten hebben niks met incest nakomelingen te maken, het is een broodje aap. Ik hoop dat alle sproetkoppen je dit zullen vergeven, want het is een erge verdachtmaking die is gebaseerd op bijgeloof. Mensen met rood haar hebben wel vaker sproeten, en mensen met zwart haar die kinderen hebben bij een partner met blond haar, hebben vaker kinderen met rood haar en sproeten. Deze urban legend zou weleens een racistisch fundament kunnen hebben! Let op wat je zegt! Verder succes met het vinden van je ex 😀

  4. Mijn eerste vriendin kwam ook daar vandaan. Toen de ouder erachter kwamen dat ze een relatie had met een donkere Curacaonaar hebben ze haar direct terug gehaald naar Saba. We hadden een paar maanden correspondentie per brief gehad, totdat ik op gegeven moment een boze brief kreeg van de ouders. De ouders van dat meisje hebben mijn brieven onderschept en beantwoord om haar niet meer te schrijven “here in Saba is not like Curacao. colour people do not mixed together with white people”. Dat is letterlijk wat de ouders mij geschreven hebben. Ik heb ze een pittige brief terug geschreven en flink uitgescholden. Later kreeg ik wel van dat meisje te horen dat de ouders wilden dat ze met een neefje van haar moest trouwen. Dat was mijn eerste liefdeservaring met een blanke meisje vol met sproeten. Bij ons op Curacao zeggen de ouderen dat waar er teveel gerommel is met familieleden en veel incestieuze gevallen voor komen in de familie,de kinderen met sproeten worden geboren. In ieder geval heb ik dat meisje nooit meer gezien. Ik geloof best dat veel mensen familie zijn van elkaar. Ergens vond ik het wel zielig voor dat meisje en dat ik niet in staat was wat voor haar te doen. Ik probeer nog steeds kontakt met haar te krijgen via Facebook maar nog steeds niet gelukt.