• Facebook

  • Twitter

  • Left_Skyscraper_160x600

  • Validator w3.org

  • Large Skyscraper 01

  • Large Skyscraper 02

CURAÇAO – Spraakmakend nieuws, een knallend evenement of sportief hoogstandje, soms wil je als lezer zelf in de pen klimmen. Bij Versgeperst.com zijn ingezonden brieven welkom. Vandaag deelt Harry Walters zijn mening over de viering van het 75-jarige bestaan van vakbond Abvo.

Op donderdag 14 april vierde de vakbond Abvo haar 75-jarig bestaan. Het bestuur en leden van de vakbond voor overheidspersoneel legde een krans bij het graf van de eerste secretaris, Moises Frumencio ‘dòktor’ da Costa Gomez. Op zich een heel mooi gebaar aangezien de oprichting van de vakbond op 14 april 1936 op Curaçao voor veel beroering zorgde. De eerste voorzitter Pieter Theodorus ‘Theo’ Spencer Krafft die op dat moment directeur van de Posterijen was en kantoor hield in Fort Amsterdam werd direct op het matje geroepen bij de gouverneur.

Gouverneur Wouters (als ik me niet vergis) sprak toen de legendarische woorden uit: “Meneer Krafft waar bent U in Godsnaam mee bezig”. Theo Krafft liet zich door die woorden niet uit het veld slaan en beantwoordde alle vragen netjes en legde uit dat alle ambtenaren, ongeacht hun afkomst evenveel rechten moesten hebben. Aangezien dit toentertijd niet het geval was, is de vakbond Algemene Curaçaosche Ambtenarenbond (Acab) op 14 april 1936 opgericht. Voorzitter Theo Krafft en de andere bestuursleden namen het toen op voor de zwarten, kleurlingen en blanken uit lagere sociale klassen, zoals dat toen in die tijd genoemd werd. Dit was nooit eerder gebeurd op Curaçao.

Tijdens de viering van het 25-jarige bestaan op 14 april 1961 kreeg Theo Krafft een orkonde van de toenmalige Algemene Nederlands Antilliaanse Ambtenaren Bond, afdeling Curaçao en werd tevens benoemd tot erelid. Op de oorkonde staat: “Als een bewijs van dank en hulde wegens zijn grote verdienste voor de bond in verschillende functies.” Hij was daar heel trots op.

Tot mijn verbazing hoorde ik van zijn dochter Viola de Haseth-Krafft en zijn kleindochter Brenda Kleist dat ze van niets wisten dat de Abvo haar 75-jarige bestaan vierde. Abvo hadden jullie niet als blijk van waardering voor zijn tomeloze inzet voor jullie huidige verworven rechtspositie een bloemetje bij zijn graf kunnen plaatsen? Ik vind het respectloos dat jullie zo met een oprichter, erelid en tevens eerste voorzitter omgaan. Als kleinzoon van zijn broertje Arnoldus ‘Nolly’ Krafft zeg ik: “Oom Theo wij zijn heel trots op uw inzet en heldhaftige strijd voor rechtvaardigheid van alle Curaçaoënaars.” Abvo-bestuur schaam je.

6 reacties op “Ingezonden: Abvo respectloos”

  1. @Wimpiri – Ik heb niet zo’n hoge pet op van de Curacaose politici; welke partij dan ook. Waarschijnlijk zal Wiels eerst het standbeeld van Fijn Jonckheer, nabij het Riffort, met zijn moekel willen bewerken. Met al dat koper kan hij nog meer pastechi’s kopen.

  2. @WaarGaatDitEilandNaarToe, wat is uw idee dat er met Gerrit Schotte straks gaat gebeuren ? Standbeeld op zijn geliefde Brionplein ? Dan heeft Wiels ook weer wat te doen met z’n moekel.

  3. @WaarGaatDitEilandNaarToe Dat klopt als een bus. Zijn dochter kreeg netjes een uitnodiging om aanwezig te zijn bij het graf van haar vader Theo Krafft en er werd daar met veel respect over hem gesproken en een mooie krans geplaatst. We kunnen alleen maar gissen wat de echte beweegredenen zijn dat ze hem niet meer eren. Respectloos deze figuren en dan zeggen dat ze een vakbond zijn. Vakbond van WIE.

  4. En heb je dat waanzinnig luxe diner gezien waar ze zichzelf op tracteerden??
    En maar klagen dat er geen geld is.
    Het zag er wat mij betreft niet erg vakbonds-like uit.

  5. … hier nog even aan toegevoegd. Volgens insiders kreeg dhr. Theo Krafft vroeger wel een krans op zijn graf van de ABVO. Er waait echter een wind met een vreemd luchtje over Curacao.

  6. Ach zo gaat dat tegenwoordig. Alles wat blank is moet vooral uit de geschiedenis worden weggepoets. El doctor heeft het juiste kleurtje en dhr. Theo Krafft niet. Onze kleurrijke geschiedenis kent steeds meer zwarte bladzijden. Het is gewoon te triest voor woorden . . .