Bruna Nightwriters under the Moon organiseerde samen met onder andere Versgeperst.com een schrijfwedstrijd. Iedereen boven de 16 jaar die graag verhalen of gedichten schrijft, kon zich opgeven. Tijdens de eerste avond van Nightwriters under the Moon werd de winnaar bekendgemaakt. Lees nu zijn verhaal. 

Rob Groenhof kwam als winnaar uit de bus met zijn verhaal ‘The love of my life’. Hij won hiermee ‘Five minutes of fame’ om zijn verhaal voor te dragen tijdens Nightwriters under the Moon, zowel in Luna Blou als in Beachclub Moon. De tweede plaats was voor het verhaal ‘Candid camera’, geschreven door Charlotte Doornhein. Zij mag een dagje meelopen op de redactie van Versgeperst.com. Groenhof was blij verrast met zijn prijs en zei tijdens zijn optreden in Luna Blou: “Pas vanmiddag kreeg ik te horen dat ik had gewonnen en hier vanavond voor een bijna vol theater mocht staan. Dat is natuurlijk erg spannend, want ik heb nog nooit one minute of fame gehad, laat staan vijf!” Lees hieronder het verhaal van winnaar Rob Groenhof. 

The love of my life
Ik hou van haar met een intensiteit die het gezonde verstand te boven gaat. Al bij de allereerste kennismaking viel ik als een blok voor haar toen ik haar zoete geur in me opsnoof, haar warmte op mijn huid voelde, mijn ogen zich verlustigden aan haar ongepolijste vormen. Is zij dan werkelijk zo volmaakt? Dat nou ook weer niet. Ook haar karakter is niet van smetten vrij. Als de zaken niet gaan zoals madam graag zou willen, wordt ze nukkig, stuurs, tegendraads, eigenwijs, gooit haar royale kont tegen de krib. Nee, ze wilt graag vertroeteld worden, met fraaie geschenken worden overladen. Zonder gezeur achteraf dat je graag zou willen weten wat er met je geschenken gebeurt.                                           

Haar soms weerbarstige gedrag doet echter geen enkele afbreuk aan mijn diepe gevoelens voor haar. Het is zoals het gezegde stelt: el amor es ciego. Liefde is blind. Wat ik wel betreur, is het feit dat ze twijfelt aan mijn oprechte liefde. Ze blijft me wantrouwen, verdenkt me ervan dat ik haar liefheb uit winstbejag. Ik kan er echter begrip voor opbrengen. Er is in het verleden al veel te vaak misbruik van haar gemaakt, vreemde vingers hebben zich keer op keer aan haar vergrepen, zijn diep in haar schoot gedrongen, hebben haar beroofd van haar spaarzame schatten…

En toch heb ik jou, mijn lief, na vijftien jaar van waarachtige liefde verlaten. Om uiteenlopende redenen, maar niet omdat mijn liefde voor jou tanende zou zijn. Ik had het echter niet moeten doen. Ik had je trouw moeten blijven, want sindsdien ontbreekt er iets aan mij. Een deel van mijn hart is afgebroken, omdat ik dat bij jou heb achtergelaten. Ik ben een sikkeneurige vent geworden die zich blijft wentelen in liefdesverdriet. Maar mijn vrouw, die nog altijd stikjaloers op jou is, zegt dat ik zwaar overdrijf en dat ik bij jou ook wel eens snotchagrijnig was. Dat weiger ik te geloven. Zet me met een rumcola of een Polar bij jou neer en je hebt geen kind meer aan me.

Mi amor: mi ta stimabo, yo te quiero, I love you. Of eenvoudiger gezegd in de taal van het land van storm, wind en regen, het land van natte klei, koeien en betweters, het land waarmee jij ondanks alles zo onverbrekelijk verbonden bent: Curaçao, ik hou van je… 

www.versgeperst.com