• Facebook

  • Twitter

  • Left_Skyscraper_160x600

  • Validator w3.org

  • Large Skyscraper 01

  • Large Skyscraper 02

CURAÇAO – Archell Thompson staat aankomende maandag en dinsdag met zijn stuk ‘De Naakte Antilliaan’ in Teatro Luna Blou. In tien scenes vertelt Thompson zijn levensverhaal met ups, downs, veel humor, ernst en emoties. Versgeperst.com sprak met Thompson over het stuk, vooroordelen en durven te dromen.

Thompson is afgelopen donderdag aangekomen op zijn geboorte-eiland, Curaçao. Het eerste wat hij heeft gedaan is zijn moeder opzoeken. “Ik had haar al anderhalf jaar niet gezien. En daarnaast proberen we ook nog een beetje vakantie te vieren voordat de shows beginnen”. Naast de shows op maandag en dinsdag, geeft Thompson op woensdag nog een speciale voorstelling voor jongeren. Want voor hen zet hij zich graag in: “ Mijn droom is om jongeren te helpen en op hun een positieve indruk te maken.”

Naakt
“Het heet De naakte Antilliaan omdat ik mij blootgeef op het podium. Ik vertel mijn levensverhaal met al zijn ups-en-downs en het is best zwaar dat keer op keer te vertellen. Ik heb best heftige dingen meegemaakt in mijn leven en om er dan zo over te praten voor een volle zaal… Ik had het onderschat. Ik dacht, dat doe ik wel even. Maar daar had ik mij behoorlijk op verkeken. Het werkt echter ook weer therapeutisch. Ik houd de mensen een spiegel voor, maar mijzelf ook. En zo, door het theater, heb ik mijzelf gevonden.”

Gevoel
“In enkele projecten van Mikesa werkte ik samen met Jandino Asporaat”, vertelt Thompson verder. “Hij bracht mij in contact met zijn broer, Kenneth Asporaat van KenTheater, die nu mijn reggiseur is. Hij heeft mij op de één of andere manier zover gekregen om ook echt mijn gevoel in het stuk te stoppen. Voorheen wist ik het te spelen door mijn gevoel erbuiten te houden. Maar door trainingen en repetities met Kenneth zit mijn gevoel nu echt in het stuk. En dat is goed, dat maakt de beleving veel echter en zo maakt mijn verhaal meer indruk op het publiek. Vorige week nog, ik had een repetitie en na afloop zat ik te huilen. Sommige gebeurtenissen in mijn leven heb ik afgesloten, daar denk ik niet meer aan. Maar van hem moet ik daar juist aan denken om mijn spel beter te maken. Dus dat is aan de ene kant best zwaar, maar het is een erg mooie gedachte dat het wellicht een verschil kan maken bij mensen.”

Bewustwording
Na afloop van De naakte Antilliaan gaat Thompson een gesprek aan met het publiek. “Het is een moment waarin mensen hun verhaal kunnen delen”, zegt hij. “Misschien iets wat ze al jaren op hun hart hebben en nu eindelijk durven te delen. Zo weet ik nog goed het verhaal van een wat oudere na een show in Zwolle. Zij had haar vader, haar moeder zien vermoorden. Iedereen was natuurlijk geschokt. Ze zei dat ze het nooit echt durfde te delen, maar dat mijn verhaal het heeft  losmaakt. En dat is wat ik belangrijk vind. Dat gesproken wordt over dingen en dat er bewustwording is. Dat is iets waarvan ik denk dat Curaçao dat erg hard nodig heeft. Al is het alleen al voor jezelf. Door iets uit te spreken, krijg je de kans het te bevatten. Dat je weet waar je vandaan komt en waar je heen wilt en nog belangrijker; dat je gelooft in jezelf. Ergens voor durven te gaan en niet blijven hangen in de slachtofferrol of andere mensen de schuld ergens van geven.”

Heftig
Tot nu toe heeft Thompson met zijn stuk De naakte Antilliaan alleen nog maar in Nederland opgetreden. “Het publiek zal hier denk ik wel heftiger reageren dan in Nederland. Want in de Antilliaanse cultuur hang je je vuile was niet buiten. Theater is hier ook anders. Er wordt hier meer met een dikke knipoog naar problemen gespeeld. Maar problemen worden niet puur en hard, zoals in mijn stuk, op het podium aangekaart. Dus het gaat wel heftig worden. Maar die uitdaging ga ik graag aan.”

Vooroordelen
“Toen ik ongeveer twintig jaar geleden naar Nederland ging, ging ik met heel veel vooroordelen. Je had toen geen toegang tot internet waar je even snel wat dingen op kon opzoeken. Dus ik kende Nederland voornamelijk alleen van verhalen van anderen. Er heerste kleine vooroordelen zoals als iemand je mee uit eten vraagt, je maar beter zelf ook geld mee kan nemen en dat Nederlanders zich maar half wassen. Maar ook grotere vooroordelen; dat alles zomaar mogelijk is. Je kan meteen geld krijgen door een uitkering en in dure auto’s rijden zonder er iets voor hoeven te doen. Maar dat bleek, natuurlijk, niet zo te zijn. Overal moet keihard gewerkt worden. En hoe dat was voor mij en hoe ik daarmee omging, dat komt ook allemaal voor in De naakte Antilliaan.”

Machocultuur
“Destijds waren die vooroordelen er, maar ik merk dat ze er nu ook nog zijn. Dat mensen nog steeds vanuit hier vertrekken met de gedachte een beter en makkelijk leven te hebben in Europa. En dan komen ze daar en denken ze, als ik dit had geweten, dan was ik op Curaçao gebleven. Die vooroordelen worden ook in leven gehouden omdat sommige Antillianen die terugkomen, niet de waarheid durven te spreken over hoe zwaar sommige Antillianen het daar hebben. Over schulden of van alles eigenlijk. Het is een taboe en gezichtsverlies. Sommigen, waaronder ik, worden opgevoed in een machocultuur. Als je hier dan terugkomt vanuit Europa moet je laten zien dat je het daar gemaakt hebt. Dus dan moet je dure kleding dragen of een mooi horloge. En als je niet aan dat beeld kan voldoen, omdat je niet genoeg geld verdiend, dan moet dat geld er op andere manieren komen. Ik had veel schulden, alleen maar omdat ik leefde voor de indruk op anderen.”

Hokjes
“Er wordt veel in hokjes geleefd en gedacht. Ik dacht ook altijd, ik ben Antilliaan dus ik moet mij zo en zo gedragen. Ik kan bijvoorbeeld genieten als ik op een feestje een Nederlandse man gewoon een beetje gek zie doen. Dan denk ik, kon dat maar, want als ik zo zou doen en ik zie een andere Antilliaanse man naar mij kijken, dan denk ik: oh nee hier moet ik mee stoppen. Anders ben ik niet macho. Ik ben niet meer in een hokje te plaatsen en dat is zo een fijn vrij gevoel. Dat wil ik graag overbrengen.”

Taboes
“Toen ik in het leger diende, ben ik uitgezonden naar Bosnië.”Thompson vertelt dat hij daarna hulp heeft gezocht bij een psycholoog. “Binnen de Antilliaanse cultuur is dat taboe. Hier is het ‘nee joh, God helpt je. Je familie is er voor je’. Als je naar de psycholoog gaat dan ben je gek. ‘dat is niet voor ons’. Een andere taboe binnen de Antilliaanse gemeente is bijvoorbeeld schuldproblemen. Je kind is jarig en ook al heb je geen geld, er moet een groot feest gegeven worden. Puur voor anderen. Of een dure auto voor de deur terwijl er binnen geen meubels staan.”

Onzeker
“Ik ben begonnen te werken met jongeren door projecten vanuit stichting Mikesa. Ze konden daar hun eigen verhaal kwijt en zo kwam ik erachter dat best veel Antilliaanse jongeren onzeker zijn. En zo was ik ook.” Volgens Thompson letten we teveel op wat anderen van ons denken en denken soms te laag over onszelf. “Toen merkte ik dat daar iets aan gedaan moest worden. Ik weet dat ik het niet in mijn eentje op kan lossen, maar ik kan wel proberen er iets aan te doen. En zo kwam ik op het idee om mijn eigen verhaal te delen met mensen. Ik vertel mijn levensverhaal en wijs dus naar niemand. Ik houd alleen mensen een spiegel voor zodat het bij hen, hopelijk, zelfvertrouwen los maakt.”

Droom
“Dat De naakte Antilliaan zo succesvol zou worden, had ik nooit gedacht. Het begon onder de douche, vervolgens in gesprek met interculturele psychiatrie instelling Ipsy, met Jandino en Kenneth. En dan sta je opeens voor een kennismaking bij de koningin en kom je op plekken die je nooit voor mogelijk hield. Zo heb ik afgelopen week een besloten optreden gegeven voor twintig man, waaronder de Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb. Dat is allemaal resultaat van in jezelf geloven. En durven te dromen en ergens voor gaan.”

Voorstelling
De Naakte Antilliaan wordt maandag en dinsdag gespeeld in Teatro Luna Blou. De aanvang is 19.30 uur, de voorstelling start om 20.00 uur. Kaartjes kosten 27,50 en zijn verkrijgbaar bij Mensing’s Caminada, Albert Heijn en Teatro Luna Blou.

www.versgeperst.com