ingezondenCURAÇAO – Spraakmakend nieuws, knallend evenement of sportief hoogstandje? Soms wil je als lezer zelf in de pen klimmen. Bij Versgeperst.com zijn ingezonden brieven welkom. Arthur Donker is het lachen vergaan als hij denkt aan de rolmodellen die we er op het eiland op na houden.

Dat onze normen en waarden aan het verpauperen zijn weten we allemaal, je hoeft maar met een puber te praten of naar de laatste video clip te kijken en je weet al genoeg, maar dat wij juist die verloedering promoten had ik nooit gedacht. Het is allemaal drugs, snel geld verdienen, halfnaakte vrouwen, suggestieve seksuele handelingen, een hoop goud om je nek en peperdure auto’s, dus zo materialistisch als de pest. Het schijnt dat je hier een crimineel moet zijn om op de eerste plaatst gerespecteerd te worden en op de tweede plaats als een soort Robin Hood op handen gedragen te worden.

Iemand die zichzelf journalist noemt op Facebook heeft een stukje geschreven over een van de grootste Curacaosche criminelen in Nederland, Gwenette Martha, die onlangs op gewelddadige wijze om het leven werd gebracht. Deze journalist zegt dat deze man als professioneel crimineel erg gerespecteerd was in de Amsterdamse onderwereld en durft hem te kwalificeren als de grootste na Willem Holleeder en Dino Soerel en dat hij zelfs in Marokko zeer gerespecteerd was. Iemand die in verband wordt gebracht met liquidaties, drugshandel, gewapende overvallen wordt door deze man als een heilige beschreven en eindigt met: “De Amsterdamse onderwereld zal hem missen.”

Ik snap het niet, moet dit dan een role model zijn voor onze jeugd? Moeten wij deze mensen als helden beschouwen ondanks zijn criminele loopbaan? Helpen deze mensen nou zélf niet mee aan een generatie te scheppen die denkt dat het heel normaal is om crimineel te zijn en dat een criminele loopbaan een soort statussymbool is. Dat je daardoor een hoop respect krijgt en dat het erg belangrijk is, want dan wordt je als een heilige geëerd. Hetzelfde met een populaire DJ die pasgeleden ook geliquideerd werd, daar was ook een hele poppenkast omheen georganiseerd tijdens zijn begrafenis alsof een of andere superster begraven werd. Terwijl de man echt geen lieverdje was.

Tot hoe ver gaan we? Drugsdealers en mensen die anderen liquideren zijn OK. Maar wat doen we dan met verkrachters, moordenaars, inbrekers, mensen die onze familieleden doodrijden omdat door rood rijden ook al normaal is geworden, of mensen die onverzekerd en zonder rijbewijs drie mensen doodrijden Hde ver gaan we? Is dat dan ook OK? Het is allemaal goed zolang wij of onze familieleden er niet onder lijdend Dan mag alles en worden grote criminelen als Robin Hood vereerd. Hoe dom kan je zijn, ongelooflijk!

Hier kan ik écht niet om lachen. Ik dacht dat we beter waren en wij onze normen en waarden en respect voor elkaar hoog in de vaandel droegen maar dit bewijst weer dat wij nog héél wat moeten leren.

4 reacties op “Ingezonden: Rolmodellen, normen en waarden”

  1. @ heren Donker en Schiedam: Dank !! Schitterend verwoord. Onze Gwenette. Heb in een grijs verleden de dubieuze “eer” gehad hem van publiek transport te mogen voorzien. Toegegeven, hij had er niet om gevraagd en zat er niet bepaald comfy bij, met zijn handjes op de rug. Memorabele rit….de herberg wou hem ook al niet…. geen plaats in district 4. Het boefje was in die tijd sponsor van enkele loshandige kickboxers van Marokkaanse huize. Leuke lui, die daarna, óf ergens werden teruggevonden óf na hun kunstjes in kroegen en disco’s tegen andere bezoekers te hebben aangewend, in Marrakesh e.o. gingen schuilen.
    Had ie misschien wat beter moeten oppassen in zijn contacten met sommige Oosteuropese of Noord Afrikaanse penose. Tja….. en dat is dan een rolmodel op mijn eiland…… voor enkele losers. Nou, Sushi Hende.

  2. Wie wind zaait, zal storm oogsten.

    Na jarenlang een onderwijs gepromoot te hebben in een taal waarmee men geen woord buiten de eilandgrenzen kan verstaan en zich zo afsluit voor informatievoorziening uit de rest van de wereld, en men nog uitsluitend de eenogigen voor keizer aanziet, een zichzelf aangepraatte cultuur waarin elke vorm van intellectuele vorming als ¨idioot¨ wordt betiteld en hedonisme met bling-bling de norm is (de buitenkant wordt als belangrijker gezien dan de binnenkant), lokale media die geen enkel educatief programma brengen (¨als je een documentaire over Curacao wil zien moet je naar de Nederlandse publieke omroep kijken¨) is het niet verbazingwekkend dat dit het resultaat is.

    In de rest van de wereld is internationalisering (met behoud van identiteit) aan de orde, op Curacao wendt men zich af van de wereld (in een misplaatst wantrouwen waarbij men overal kolonisatoren op de loer ziet liggen).

    Vechten tegen de bierkaai? Misschien wel, maar er staat te veel op het spel om het hoofd in de schoot te leggen. Wat Curacao nodig heeft, is een Intelectueel Simplistisch Verbond die wekelijks de vinger kan leggen op de wonde plekken: daar moet de mattenklopper over! .

  3. En deze “gajes” verering begon 45 jaar geleden en in al die jaren erna hebben wij dus niets geleerd en jammer Arthur, neen de morele ontwikkeling is tot in de hoogste regionen van ons land aan het verloederen.

  4. Er wonen op Curaçao veel mensen die simpelweg behoefte hebben aan een held om hun eigen teleurstellende leven wat meer cachet te kunnen geven. Die behoefte, die drang zal er altijd zijn. Of het nu gaat om aandacht voor een topsporter die zijn vrouw mishandelde, of een topcrimineel die na de tachtigste kogel het loodje legde, dat maakt allemaal niet uit. En die journalist weet dat. Hij voelt het elke keer goed aan en het is tekenend voor de sociale armoede. Men heeft een statussymbool nodig om vooruit te kunnen komen. Eigenlijk heel triest dat een deel van het volk niet op eigen benen kan staan.