Sommige vrienden heb je voor je leven, sommigen voor aan paar jaar en anderen voor een paar maandjes. Vrienden komen en gaan. Op Curaçao komen en gaan ze alleen wel heel erg snel. De roltrap op Hato is misschien dan ook wel de meest vervloekte roltrap ter wereld.

Op Facebook zie je ze regelmatig voorbijkomen: foto’s van vertrekkende mensen. Met de handen zwaaiend in de lucht, tranen nog op de wangen en een flauwe glimlach rond de mond, wordt er een foto van de vertrekker geklikt. Op die verdomde roltrap.

Soms zijn het stagiaires die hun stagevriendje op het hart drukken echt terug te komen, soms zijn het bursalen die hun ouders beloven na hun studie terug te keren en soms zijn het vakantiegangers die zichzelf overtuigen echt te gaan emigreren naar het eiland dat hun hart stal. Om wie het ook gaat, voor een portie drama zit je bij de roltrap op Hato altijd goed.

Wat is het met Curaçao dat mensen zo naar het eiland trekt, maar tegelijkertijd ook zo afstoot. Waarom is het verloop van mensen zo groot? ‘Het eiland is te klein’, hoor je vaak. Tja, kleiner dan Engeland ja, maar een stuk groter dan Terschelling. Toch wonen er ook op Terschelling een paar duizend hele gelukkige Yu di Terschelling die er een misselijkmakende boottocht voor over hebben om naar hun geliefde eiland te varen.

Het zijn de stagiaires. Zij komen tijdelijk dus misschien zetten zij de vertrektrend. Maar, als ik naar mijn omgeving kijk, tref ik bijna geen stagiaires aan en bestaan mijn vrienden voornamelijk uit mensen met een sedula of mensen die hier al twee jaar op wachten. Helaas is ook in mijn omgeving het verloop van vrienden groot en heb ik al meerdere beste vriendjes en vriendinnetjes via de roltrap zien verdwijnen.

Sommige mensen zijn ervan overtuigd dat de uitdaging niet groot genoeg is, dat Curaçao uiteindelijk te weinig te bieden heeft. Toch zijn er ook veel mensen die juist op Curaçao hun droom verwezenlijken. Eindelijk dat restaurantje beginnen dat zij altijd al wilde, eindelijk dat gat in de markt doorzetten dat zij altijd al wisten. Misschien roept Curaçao het avontuur juist wel op, de nieuwsgierigheid en drang om het beste uit jezelf halen. Helaas betekent dat voor sommigen hun vertrek.

Wat het ook is, het eiland verlaten doet niemand helemaal. Het eilandleven vergeet niemand en de drang om terug te keren blijft je altijd achtervolgen. Veel mensen geven toe aan het gevoel en keren terug om vervolgens jaren later het eiland weer te klein te noemen. Anderen proberen aan de behoefte te voldoen door elk jaar op vakantie te gaan en sommigen hakken de knoop door en ruilen de vaste grond voor altijd in voor het eilandleven. Er is iets met het eiland wat mensen bindt en niet meer loslaat. Misschien is het de wind, misschien is het de namiddagzon, maar ik zelf verdenk die verdomde roltrap.

16 reacties op “De roltrap op Hato”

  1. I Love Curacao

  2. vorige maand stond ik nog op die roltrap, tijdens mijn stage periode van tien maanden regelmatig onderaan de roltrap gestaan, familie/vrienden/ huisgenoten uitzwaaien, die roltrap heb ik geconditioneerd met slecht en niet leuk. Curacao ik mis het nog steeds iedere dag en ik kom snel terug!

  3. @Rogier

    Je hebt idd gelijk de criminaliteit speelt een grote rol op zo’ klein eilandje.
    Maar dat kan ook elders gebeuren, het maakt niet uit waar je bent of bevind.

    Zulke dingen gebeurd in NL ook, maar je hoort daar niet alles van, tenzij de slachtoffer op tv bij sbs komen of bij opsporings verzocht.

    Het is alleen jammer dat curacao de dupe wordt van dit soort figuranten.

    Maar hoop dat de toeristen, stagiares uit NL en uit de regio wel blijf komen naar ons dushi isla curacao

  4. Elisa,

    Er is geen woord van gelogen (charlotte haar verhaal klopt trouwens ook), die roltrap zal ik nooit meer vergeten en ja het eiland leven blijft je achtervolgen. Soms wordt ik badend in het zweet wakker en wil ik weer heel graag terug naar mijn Dushi Korsou.
    Wat mij betreft tot januari/februari

    Ga zo door,

    Matthijs

  5. @Johan, mensen vinde Curacao een mooi eiland alleen de criminalitiet. Vrienden van mij zijn onlangs overvallen thuis.. Ik kan je zeggen dat zij niet graag meer terugkomen

  6. Het leuke van al dat bezoek dat je weer “dumpt” op de roltrap is dat je weet dat zij hier ook graag zouden wonen maar net niet die stap kunnen maken. Natuurlijk is real life hier ook niet altijd rooskleurig maar weten zij veel…

  7. Mijn dochter woont voor 3 jaar op Curacao en om het half jaar bezoek ik haar. Ook ik vertrek iedere keer weer met dikke tranen!! Maar wij nemen altijd buiten afscheid zodat we niet huilend, zwaaiend en kushandjes gevend op die roltrap langzaam uit elkaars zicht verdwijnen!! Dit werkt (naar omstandigheden) het beste.

  8. Herken je artikel helemaal, stond er van de week zelf op naar vier jaar op het mooie eiland gewoond te hebben, veel lieve mensen achter gelaten. Maar ook vele keren staan uitzwaaien, met tranen die dan over je wangen liepen, afscheid het moeilijkste dat er is.
    Curacao ik mis je maar kom zeker terug!!!!

  9. Tja de roltrap van Hato. Daar kan ik kort over zijn. Onze beste vrienden en familie staan daar op als zij weer eens na een waanzinnig lekkere vakantie richting huis gaan. En ondanks dat wij iedere keer volop genieten van onze bezoekers, geven mijn vrouw en ik elkaar altijd een high 5 (pas als zij uit het zicht zijn verdwenen, dat wel).

    Toch ook wel weer heel erg lekker zo met z’n tweetjes!

  10. Herkenbaar!!

  11. Ik kan me goed in leven en jouw columns is prettig om te lezen.
    Dat roltrap, maakt echt het gevoel in mensen los om uit te terug te komen.

    Dit is de tweede columns van jouw dat ik me goed kan meeleven.

    You got a fan Elisa Koek

  12. Heel leuk artikel! Zo herkenbaar. Mooi geschreven.

  13. Wat herkenbaar en goed geschreven! Die trap inderdaad, vreselijk! Toen ik op Curaçao woonde en mijn moeder kwam op vakantie was Hato geweldig, maar toen zij weer wegging … met die verdromme roltrap … Nou was het nog zo vreselijk ook dat zij steeds terugkwam bovenaan de trap om te zwaaien, want er stond een lange rij voor de tassencontrole, dus wilde ze nog een keer een glimp opvangen van ons, daar op Curaçao achterlatend. Ik durfde dus niet weg te gaan, want stel dat ze nóg eens kwam kijken … Na ongeveer drie uur zei Matthijs dat we wel konden gaan, dat ze nu echt niet meer kwam … Ik heb nachtmerries gehad over die roltrap … Je zou een geweldige ‘Hello Goodbye’ kunnen maken op Hato, blije en hele verdrietige gezichten en indrukwekkende verhalen, dat zeker. Misschien een idee!? Ik voel alweer helemaal dat gevoel van toen. En nee, dat was geen fijn gevoel. Misschien moeten ze die roltrap verbouwen of verplaatsen, zodat die niet meer zo in zicht is, want dit is te kwellend!

    Groet,
    Charlotte

  14. Het is niet die “verdomde roltrap”, maar deze verdomde rots. Want verdomd issie.

  15. Moraal van het verhaal:
    Hoewel een trede op een roltrap naar de achtergrond verdwijnt blijft hij toch steeds terug komen . . . .

  16. Curacao is een soort van LOST 😉