Al snel nadat ik begon te werken in de journalistiek, kwam ik erachter dat het niet altijd botert tussen de media en de politiek. Het is een heuse haat-liefdeverhouding. Maar ze hebben elkaar nodig, ook al is dat soms lastig om toe te geven voor beide partijen.

Zo wordt er tijdens persconferenties van de politiek ook vaak een sneer gegeven naar de media, die dingen uit de context zouden halen en lekker overdrijven. Deze sneren zijn zeker niet altijd onterecht, geef ik eerlijk toe.

Maar terwijl politici altijd zuchten bij de woorden ‘media’ en ‘journalist’, lassen ze maar al te graag persconferenties in. Vooral tijdens verkiezingscampagnes zijn politici de meest bereikbare mensen ooit. Mobiele nummers en pings zijn dan voor algemeen gebruik.

Helaas neemt na de verkiezingen de bereikbaarheid af tot bijna een nulpunt. Het is duidelijk dat politiek de media nodig heeft en gebruikt om haar boodschap over te brengen naar bevolking (lees: kiezers). Een beetje gratis reclame is nooit mis toch?

Helaas hebben die journalisten tot ergernis van politici ook de neiging om kritisch te zijn en niet alles voor zoete koek aan te nemen. Dan worden er dingen gepubliceerd waar politici niet zo blij mee zijn. Maar eerlijk is eerlijk: De media concurreren ook flink met elkaar en sensatie verkoopt. Dus een verhaal aandikken gebeurt in sommige media met enige regelmaat.

Dit is dan wel een dekmantel waarachter politici zich graag verstoppen; als er een vervelende quote in de krant staat wordt er al snel geroepen: ‘Ik ben verkeerd geciteerd’ of ‘de media hebben het opgeblazen’. Dan gebeurt het weleens dat een politiek figuur dreigt dat hij of zij ‘nooit meer zal praten met dat medium’. Dat medium reageert altijd zelfverzekerd met de houding: De politiek heeft ons toch nodig. Terwijl er toch stiekem een paar zweetdruppels vallen bij zo’n bedreiging.

Om dit soort situaties te voorkomen neem ik alles op. Tot in den treuren. Persconferenties, interviews, alles staat op mijn recorder. Geen opblaasmogelijkheden hier!

De politiek is op haar beurt ook goed in de media pesten; door bijvoorbeeld mediastiltes in te lassen. Volgens mij lachen zij zich rot als journalisten tijdens zo’n mediastilte de meest rare dingen uithalen om toch informatie te verzamelen.

Hoe dan ook, de politiek en media hebben elkaar nodig. Het is net als een oud, kibbelend, getrouwd stel; altijd elkaar bekritiserend, maar bij elkaar tot het einde.

3 reacties op “Politiek en media”

  1. pluimpje voor Versgeperst. goede column, want zo is het is het maar net. politiek heeft de media zeker nodig, ze kunnen niet zonder. Ik ben het eens met Vito, bij Versgeperst mag de lezer zijn mening uiten en de lezer kan zelfs kritiek uiten over een artikel zelf. dat is wel zo eerlijk en transparant.

  2. Een heel objektive opinie en dicht bij de realiteit van onze pers!1

  3. Onlangs las ik in de media als Extra, dat er een mediastilte is aankondigd omtrent dat gebeuren tussen Tromp en Schotte en Donner. Wat ik heel erg dom vind van zo’n veel gelezen krant als Extra. Ik heb ze al een paar keren beticht van gesensureerde nieuwsmedia. Bij vers geperst mag de lezers zijn critic direct uiten en het wordt direct gepubliceerd en anderen mogen jou mening en artikel ook delen. Bij de extra publiceren ze wat hun willen en soms duurt het weken eer je artikel wordt gepubliceerd. Daarom ben ik overgestapt naar dit krant Vers geperst of AD. De manier van schrijven en actualiteiten bevalt mij best. Hier wordt niks gesensureerd.