Je hebt mensen die zichzelf een moeilijke eter noemen. Ze claimen niet alles te lusten, maar in werkelijkheid zijn er misschien twee dingen die zij wel naar binnen krijgen. Mits deze op de juiste wijze zijn bereid.

Deze mensen schamen zich meestal ook niet voor hun aversie tegen lekker eten. In het openbaar, met een vals lachje en een soort wegwuifhandje zeggen ze: “Ach, ik houd niet zo van stobá. Ik ben een moeilijke eter, weet je.” Ik had ooit zo’n collega: Petra, een moeilijke eter. Leuke meid, één en al gezelligheid op de werkvloer, zodoende dat we onze collegiale relatie wat meer diepgang wilden geven en besloten buiten werktijd af te spreken.

Niet alleen in liefdesrelaties is de eerste date spannend. Ook in vriendschappen is het altijd even afwachten hoe de avond verloopt: Is ze wel zoals ik dacht? Klikt het nog steeds in een andere omgeving? Vindt ze mij nog wel leuk? Ben ik niet te aanhankelijk? Op onze eerste date gingen Petra en ik een hapje eten. Een hapje eten klinkt lekker luchtig, ongedwongen en schept niet teveel verwachtingen.

De eerste date met Petra liep totaal anders. Eigenlijk ging het al fout bij de vraag waar we wat zouden gaan eten. Een vals lachje verscheen om haar lippen en terwijl ze triomfantelijk de wegwuifbeweging maakte, zei ze: “Ach, ik ben best een moeilijke eter, weet je.” Als een in het nauw gedreven egel gingen mijn haren recht overeind staan, maar ik telde tot tien en probeerde mezelf wijs te maken dat ze vast heel lief is.

Na het eiland vier keer te zijn rondgereden en tien restaurants te hebben afgekeurd, was Petra eindelijk tevreden. Het werd Chinees! Vol blijdschap bestelde Petra saté, zonder saus (‘ik lust alleen calvésaus’) met patatjes. Terwijl ik gulzig mijn verschillende exotische lekkernijen naar binnen slokte, ontleedde Petra met een benauwd gezicht haar patat, saté en garnituur stukje voor stukje. Toen ze uiteindelijk twee happen naar binnen propte, was het feest compleet. Met een ruk duwde ze haar bord naar voren, trok een zuur gezicht en galmde luidkeels ‘BAH’ door het restaurant.

Petra en ik hebben hierna onze vriendschapsrelatie verbroken. Ik heb haar uitgelegd dat ik iets meer zoek in een vriendin en de ‘klik’ er gewoon niet is. Ze nodigde me nog een keer uit wat te komen eten bij haar thuis, maar dit heb ik afgeslagen. Met een vals lachje keek ik haar aan en terwijl ik met mijn hand een wegwuifbeweging maakte, zei ik: “Ach, ik houd niet zo van moeilijke eters, weet je.”

8 reacties op “Moeilijke eters”

  1. Oh god ja, ik had er zo een als schoonzusje. We konden alleen naar de Van der Valk of naar 1 bepaalde Griek en anders moesten we door de schaamte heenzitten van dat zij een kindermenu bestelde in een leuk/hip/goed restaurant… (en dat dat niet kon en we alsnog naar die Toekan moesten)

  2. Love it!!! Erg leuk omm te lezen, en gelukkig eten wij wel alles hihii… Zin in Sushi met je

  3. Ik vond het juist erg gezellig bij die Chinees, alleen er staken nog hondensnorharen uit die saté!

    Groetjes Petra!

  4. Smakelijk geschreven, 🙂

  5. Haha leuk verhaal! En herkenbaar, zo zijn mensen soms … en dat op Curaçao, waar zoveel lekkers te eten is …

  6. Als je een moeilijke eter bent die ook geen alcohol drinkt dan kom je er achter hoe belangrijk eten en drinken voor anderen is.

  7. Haha..herkenbaar hoor;-) Leuk geschreven!

  8. Heel herkenbaar Elisa! Heb jij geen last van, jij eet van jongs af aan al alles 😉
    Heb weer genoten van je column, keep up the good work!