ouderenopvang statiaCURAÇAO – “Ik wilde niet gaan toen ik hoorde dat ik naar het verpleeghuis moest. Ik kon het niet accepteren.” Iona Schmidt is 44 jaar en verlamd vanaf haar middel naar beneden. Ze woont sinds vijf jaar in het Auxiliary Home, een verpleeghuis voor ouderen op Sint Eustatius.

Op Sint Eustatius is er geen opvang of faciliteit voor mensen met een beperking. Kinderen die geboren worden met een handicap, verhuizen naar Nederland of worden opgevangen door hun ouders zo lang dit mogelijk is. Als dit niet (meer) kan, is de enige optie het Auxiliary Home, zo schrijft Caribisch Netwerk.

Verveling
Het is ochtend en in het verpleeghuis galmt livemuziek door de binnenplaats. Sommige ouderen deinen vrolijk mee terwijl anderen zich vermaken met de krant lezen of wat knutselen. Schmidt heeft een borduurwerk voor zich liggen, maar geconcentreerd is ze niet. “Ik probeer wat te borduren tegen de verveling, maar het lukt dat niet altijd. Het voelt allemaal nutteloos.”

Veel ouder
Schmidt is de enige jonge bewoner. Soms probeert ze een gesprekje te beginnen met haar medebewoners, maar dit drukt haar vaak hard met de neus op de feiten. “Ze verstaan me niet, zijn dementerend of totaal met andere dingen bezig. Deze mensen zijn veel ouder dan ik. Ik hoor hier niet.”

Voorzieningen
Schmidt heeft familie op Statia die haar soms meeneemt op trips. Ook organiseert het tehuis zelf weleens uitjes. “Daar geniet ik wel van, even weg zijn van hier”, grijnst Schmidt. Het Auxiliary Home heeft een speciale bus die bewoners meeneemt. Zonder deze bus, komt Schmidt nergens. “Bijna geen enkele plek op het eiland is toegankelijk voor mensen met een beperking. De normale bussen al helemaal niet.” Als Schmidt de mogelijkheden zou hebben, zou ze wel naar Nederland willen of op zichzelf willen wonen in een aangepaste woning. Ze ziet het alleen niet gebeuren. “Ik heb niks in Nederland en het is een hoop geregel. Ik kan ook niet werken dus hoe moet ik zoiets doen?”

Depressie
Rennata Mercurius , directrice van Auxiliry Home slaakt een zucht als ze over Schmidt praat. “Ik leef met haar mee. Een veertigjarige staat midden in het leven. Onze activiteiten zijn aangepast op de ouderen en niet op bewoners als Iona.” Het gebeurt niet vaak dat Auxiliry Home mensen met een beperking opvangt. De meesten vertrekken zo snel mogelijk. “Als ze dit niet doen, zijn wij de enige optie. Er is nog een opvang die overdag activiteiten organiseert, ook voor ouderen, maar Auxiliry Home is de enige verpleegopvang.”

Perspectiefloos
Volgens Mercurius is de situatie perspectiefloos. Er is geen belangengroep die zich bekommert om mensen met een beperking en jarenlang wonen tussen mensen die veel ouder zijn, eist z’n tol. “Iona ziet mensen om zich heen steeds achteruit gaan en verliest veel vrienden, zo hoort het leven niet te zijn op die leeftijd. Dit gaat leiden tot depressies en verslagenheid en dat beïnvloedt uiteindelijk ook haar gezondheid. Helaas is er geen andere optie voor Iona.”

Geen Nederlanders
Schmidt zelf heeft zich min of meer in haar lot geschikt. Ze weet dat ze geen keus heeft. “Ik zit hier de rest van mijn leven, er is niets anders. Het verbaast me dat zoiets mogelijk is binnen het Koninkrijk, maar kennelijk zijn wij geen Nederlanders.”

Foto: Elisa Koek

1 reactie op “44 Jaar en in een ouderenopvang”

  1. Is Curacao geen optie? Er zijn hier ook niet veel maar wel enkele alternatieven. Bij Stichting Hamiëd, waar ik werkzaam ben, wonen er ook jongere mensen die zorg nodig hebben en dat 24u krijgen. Misschien dat dit uitgezocht kan worden door u en/of het verpleeghuis waar u nu verblijft? Wie weet is overplaatsing naar Hamiëd een optie op speciaal verzoek. Mvg. Angellique de Haas (tel: 5265252)

Laat hier je reactie achter

Versgeperst.com hanteert gedragsregels. Door gebruik te maken van onze website verklaar je je hiermee akkoord.